Ακρογιάλι

ήταν η ώρα που φιλούσε

ο ουρανός την θάλασσα

λες κι άνθιζαν

τριαντάφυλλα και μενεξέδες

στο γαλάζιο

παντού τριανταφυλλιά σύννεφα

ήταν η μικρή κόχη της γης

που το χέρι σου κυλούσε

στα μονοπάτια της παλάμης

απέραντη αμμουδιά

μπροστά η θάλασσα ακύμαντη

στο Πουθενά στο Πάντα.

ήταν η αύρα της ψυχής σου

που ανέβαινε ποτάμι

μελιστάλακτο

και πλημμυρούσε

νου

μάτια

ψυχή.

καληνύχτα

«καληνύχτα Κεμάλ….αυτός ο κόσμος δεν θ αλλάξει ποτέ»
Ν. Γκάτσος

Τα μάτια κλείσε
αναδύσου σε παράδεισο νοητό
εκεί που τα αστράλια δεν σταματούν να λάμπουν
σαν βγει το φως του ήλιου

πεταλούδες μαβιές και κόκκινες γύρω απ τα πράσινα
φύλλα
ανάμεσα στις φυλλωσιές εσύ
ολόχαρος να γεύεσαι νέκταρ
κι ανασαιμιές χαράς

τα μάτια κλείσε
βυθίσου σ εκείνη την θάλασσα
που ονειρεύτηκες μικρό παιδί,
κύματα κι αμμουδιά να γίνονται ένα
στου λογισμού τον ψίθυρο
κι εσύ ολοένα να διώχνεις μικρά χάρτινα καραβάκια
στο απέραντο γαλάζιο.

τα μάτια κλείσε
βάδισε ίσα ανάμεσα στα απάτητα ρουμάνια
βάδισε μέχρι να βρεις την σχισμή του βράχου
που ρέει μέλι και γάλα

τα μάτια κλείσε
είναι ο δικός σου κόσμος
που δεν θ αλλάξει ποτέ

στ ονειρο.

Sweet Dreams

sweet dreams

όνειρα βαμμένα το χρώμα των ματιών σου

ένα βαθύ πράσινο,

απρόσμενο  γαλάζιο

ένα κύμα ατέρμονο στις αμμουδιές του Πάντα

sweet dreams

όνειρα νοτισμένα την αύρα των χεριών σου

μια ζεστασιά μοναδική, ολοτρύφερη

σαν χάδι αστρόσκονης το μεσονύχτι

σαν χνότο μωρού στην αγκαλιά της μάνας.

sweet dreams

όνειρα πλημμυρισμένα την μορφή σου

ίδιος Ακρίτας Διγενής στου λογισμού το διάσελο

ίδιος Δροσουλίτης αλαφροκαβαλάρης

στης πεθυμιάς την στράτα

Σιωπή

Έφτασα ως εδώ

Στο παρτέρι με τις μαργαρίτες και τα δυοσμαρίνια
κάθισα και αιχμαλώτισα μια αχτίδα ήλιου στο μεγάλο δάχτυλο
προσπαθούσα από κει να αντικρίσω των ουρανό των ματιών σου

ύστερα

τα βήματα μ έφεραν εκεί στο δέντρο με τον τραχύ κορμό και τα ασημιά φύλλα
ένα μικρό πουλί να επιμένει να μου θυμίζει την άνοιξη
«σώπασε!» πρόσταξα
«Ο καλός μου κοιμάται ανάμεσα στα χαμομήλια και τις παπαρούνες
μην τον ξυπνήσεις!»

έφυγα ….

υπομονή δεν είχα να περιμένω μες στην σιωπή
να περάσει το μικρό κοτσύφι στον ουρανό του δειλινού

σ άφησα λουσμένο με το μαβί φως που ερχόταν απ το βάθος του ορίζοντα

…η σιωπή είχε ήδη διαρρήξει τον υμένα της ουτοπίας.

Για ένα πουκάμισο αδειανό....

Να καρτερώ μιαν άνοιξη
ένα μικρό χελδόνι να φανεί
στο μαβί το σύννεφο του λογισμού;

Να καρτερώ τον έρωτα
γιορτή Πρωτομαγιάς
να στολίσει ολάκερο το είναι;

να νιώθω τις ψυχής το σκίρτημα
στιγμή της προσμονής;

Το προσκεφάλι νοτισμένο
μ αλμυρές ρανίδες
σαν σε ζητώ
στις στράτες τ ουρανού καλέ μου!


Αγώνας άγονος
μάχη
«για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη»

Αντιγόνη

«Ω τάφε μου, κρεβάτι νυφικό ,
σπίτι μου
στην βαθιά την γη
κι αιώνιο κελί μου»

Μ αργά βήματα
οδεύω τώρα
στην αιώνια κατοικιά μου
με συντροφιά σκιές
κι ονείρατα
Χρέος στον αδερφό μου
μ οδηγεί
να πάρω την στράτα την πολύπαθη.

Χαρά του υμεναίου δεν γεύτηκα
παρθένα εγώ
του Σοφοκλή

Τα χείλη μου ψελλίζουν
της λευτεριάς τραγούδι.
Στου Κρέοντα το μένος
δεν θα υπακούσω .
«Ω Τάφε μου… κρεβάτι νυφικό»




«Ω τάφε μου, κρεβάτι νυφικό,
σπίτι μου
στην βαθιά την γη
κι αιώνιο κελί μου»

με τα δεσμά στα χέρια
καρτερώ να έρθει η άνοιξη.

το αίμα μου νότισε την γη
λουλούδι λευτεριάς
λαχταρώ να φυτρώσει

«Ω Τάφε μου»

κελί της φυλακής
ο γόος της καρδιάς μου
φτάνει μόνο να γκρεμίσει
τα σίδερα
κι ένα λευκό πουλί
να σκίσει τον ουρανό.

Έτσι η λευτεριά θα βρει τον δρόμο της
και θα ρθει….

Βίοι παράλληλοι - Στιγμές κοινές

Βίοι παράλληλοι- στιγμές κοινές

Διάλεξα μορφές απ τον αγώνα των Κούρδων. Είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω στο μεγαλείο αυτών των ανθρώπων. Πιστεύω πως η ψυχή τους καμιά φορά ομοιάζει με την δική μας. Έτσι παραθέτω δύο ιστορίες δύο ανθρώπους έναν Έλληνα κι έναν Κούρδο ανώνυμο η επώνυμο δεν έχει σημασία. Η ουσία είναι πως και οι δύο αγωνίζονται για ένα ιδανικό : την ελευθερία!
Αρχίζω από τις γυναίκες και αφορμή για αυτή μου την επιλογή αποτέλεσε η συλλογή των φωτογραφιών που παραθέτει ο έξοχος και αγωνιστής Κούρδος συγγραφέας
Cemil Turan Bazidi.
Σ όλες αυτές τις παρουσίες υπάρχει ένα σημείο κοινό εκείνο του στίχου του Καβάφη απ την Ιθάκη:
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

The sound of silence

Βήμα στο άπειρο του ονείρου
βήμα στο ονειρο του απείρου

μια χαρακιά στην ψυχή
αχτίδα φωτός μακρινή

κι εκείνο το μοιρολόι
απ τα μύρια αηδόνια
να σε συντροφεύει
την στράτα
της ζωής

αλλοτινό τραγούδι
ύμνος καρδιάς

κι ο ήχος της σιωπής
να διαπερνά
το άπειρο του ονείρου
το ονειρο του απείρου.

Πόρτα Κλειστή

Πόρτα κλειστή
στου λογισμού σου
το κατώφλι

γιατί;

Θα ρθει μια μέρα
που θα δεις
έναν καθάριο ουρανό
μια σκέψη ανώτερη
να σε τυλίγει,

κι η παρουσία μου
θα είναι περιττή.

Θα ρθει καιρός
που μοναχός
θα πεις
«Τελείωσε πια
άλλο στενό θε να τραβήξω».

κι η παρουσία μου
θα είναι περιττή.

για αυτό…

κλείνω την πόρτα
στου εφήμερου
την ηδονή
αποχωρώ

κλείνω την πόρτα
ας κυλά
της μοναξιάς το κρύο
μαχαίρι
απ άκρη σ άκρη
στην καρδιά.

Φόρεμα νύχτας

‘Έντυσες μ έρωτα την νύχτα
δύο δροσοστάλες
χάδι στο μέτωπο
στο προσκεφάλι
τα δυο φιλιά σου
μαβιές ανεμώνες
κι εκεί
στου παραδείσου την στοργή
μικρό ένα αγγελούδι
μαζεύει
τις μαργαρίτες
που σου χάρισα…

"Αλεξάνδρεια"

Χτες
από τις χούφτες κυλούσε αγάπη
από τα μάτια δάκρυα
από την ψυχή σιωπή
αποχαιρέτα
τα δροσερά πρωινά
που άδραχνες τον έρωτα

Χτες
είχες γεύση
ηδονής
στα χείλη,
ήταν Σεπτέμβρης
εκείνη η εκκωφαντική σιωπή
που κράδαινε
δρεπάνι Χάροντα
στην ψυχή


Σήμερα
έκλαψα
πίσω απ την κλειστή πόρτα
βούτηξα
σε πέλαγος μοναξιάς.
Η ανάσα μου
καυτή, άσθμαινε
ανάμεσα ουρανού και γης
στην μέση της θάλασσας.
Έτσι:
«αποχαιρέτα την , την Αλεξάνδρεια που χάνεις»….

Θλίψη

μια θάλασσα μικρή
μια θλίψη απέραντη
εσύ

μια άμπωτη πίκρας
πληγή νόστου
εσύ

πικρός Σεπτέμβρης
στυφός σαν κυδώνι ,
σαν πικραμύγδαλο
στον ουρανίσκο

μάτια κλειστά
βυθίζομαι
στ όνειρο ξεπλυμένο
απ τα γιατί

«μπορείς να μείνεις λίγα λεπτά ακόμη;»

Κι η κάμαρη
να θυμίζει
αίθουσα αναμονής χειρουργείου.

Να με θυμάσαι

Να με θυμάσαι
σαν αύρα καλοκαιρινή
που χάιδευε τα μαλλιά
στο πέλαγος

Να με θυμάσαι
μ εκείνα τα πύρινα φιλιά
που ικέτευαν μια στάλα αγάπη
κι εσύ απών.

Να με θυμάσαι
σαν γαλάζια
βροχοστάλα
στην άκρη των χειλιών
όταν εσύ καρτερούσες
να έρθει η δική σου
Άνοιξη
χωρίς εμένα.

Να με θυμάσαι
σαν ψιθύρισμα
μέσα απ τα πεύκα

Σ αναζητούσα
σ ολάκερη την άβυσσο
της καρδιάς
μα εσύ ούτε τ όνομα μου
δεν ήξερες να προφέρεις.

Να με θυμάσαι
σαν δυο νότες νοσταλγικές
από παλιά καντάτα
μα εσύ γυρνούσες
το βλέμμα

να με θυμάσαι σαν ένα
«σ αγαπώ» βαθύ πορφυρό
νοτισμένο αίμα.

Τόσο πονάει
η αστοχασιά .

Τετέλεσται

Καρφί η κάθε λέξη σου
«επί των τύπων των ήλων»
του έρωτα .


Ρομφαία η κάθε σου πράξη
στην αύρα της αγάπης.

Κίβδηλα λόγια
απατηλά
αντηχούν στην κοιλάδα
των παραισθήσεων .

«Ο τρόπος σου αθλιότητος γέμει»

Αύριο θα είμαι πια μακριά

Τετέλεσται…

Αύριο θα είμαι πια εκεί
που η ηδονή δεν εξαγοράζεται
με ένα βλέμμα

Αύριο θα είμαι εκεί
που ο έρωτας έχει αξία
ατίμητη
που η αγάπη μπορεί
να χορέψει ατόφια
στην παλάμη μου.

μακριά σου.

Γυμνή

Διέρρηξα ιμάτιο ηδονής,
κίβδηλο , χωλό
η σάρκα πρόβαλε γυμνή
στου φεγγαριού το ασημοφώς.

Η Ψυχή φτερούγισε
λεύτερη απ τα δεσμά
του θέλω και του τώρα.

Πέταξε σε ορίζοντες
ονειροφαντασιάς
αλλοτινούς

Εκεί που της αγάπης
είναι ώρα.

Εκεί στα απόσκια
και στα σκοτεινά
της Στύγας νάματα
έσκυψε
λύτρωση να βρει!

Ταξίδι στα Κύθηρα

«Ταξίδι στα Κύθηρα»
στο χτες
στο μετά
στο ποτέ
τότε που τα λόγια σταλάζαν
αγάπη, έρωτα, πόθο.

«Ταξίδι στα Κύθηρα»
στο γαλάζιο φως των ματιών σου,
στου κορμιού σου την ρώμη
σ εκείνο το λακκάκι
στο μάγουλο
στέλνω φιλί
να ταξιδέψει.

Ταξίδι στα Κύθηρα
μέσα από νεροσυρμές
γεμάτες φως
ελπίδα
όνειρα
για το αύριο.

Δεν φοβάμαι να φύγω
με την μοναξιά
να τυλίγει
αδιόρατο σάλι
τους ώμους.

Δεν φοβάμαι να γυρίσω πίσω
να σε κοιτάξω
με βλέμμα ξένο.

μόνο φοβάμαι
το «Ταξίδι στα Κύθηρα»
που έταξες
πως φτάνει
στην λίμνη Αχερουσία.

Ο μύθος του Έλβις

Το ράδιο Παλμός και οι μουσικοί του παραγωγοί θα κάνουν πολλά αφιερώματα αύριο 16 Αυγούστου για τον 'Ελβις Πρίσλευ. Μπορείτε να συντονιστείτε στο απόλυτο webradio, που εκπέμπει όλες τις ώρες της ημέρας όλες της ημέρες της εβδομάδας. Περισσότερες πληροφορίες στο blog http://webradiopalmos.blogspot.com/

"Με φάρο το φεγγάρι"

Την Πέμπτη 6 Αυγούστου η εκπομπή της Αναστασίας Ξηρομερίτου θα είναι αφιερωμένη στην πανσέληνο. Τραγούδια και μουσική αφιερωμένα στο φεγγάρι. Συντονιστείτε στην συχνότητα του Fm1 www.lamiafm1.gr Το ταξίδι αρχίζει στις 10 το βράδυ και τελειώνει τα μεσάνυχτα. Καλή ακρόαση.

Κόκκινο

Ο ήλιος ανέτειλε πορφυρός
σαν αίμα .
Αίμα που στάλαζε
σε πληγή μοναξιάς.

Η σελήνη έδυσε κόκκινη
κόκκινο ατόφιο.
Ίδια η αύρα
που φυσούσε
στα δάχτυλα
στα χείλη
στο κορμί
την στιγμή που άγγιζες
την ψυχή μου.

Το άστρο της αυγής
ανέτειλε
άλικο
ολόιδιο η καρδιά μου.

Ψυχορραγούσα
στου φιλιού σου την θύμηση.

"Ταξίδια μακρινά ως την Τζαμάικα....."

Την Πέμπτη 30 Ιουλίου στις 10 το βράδυ σας περιμένω να ταξιδέψουμε μαζί "Ταξίδια μακρινά ως την Τζαμάικα" με μουσική ρέγκε με τον Μπομπ Μάρλευ αλλά και με ελληνικά τραγούδια. Αφιέρωμα στο blog της Μαρίας Νικολάου Poetry paths. Η συχνότητα είναι www.lamiafm1.gr. Καλή ακρόαση.