Επέστρεφε

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,

αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --

Κ.Καβάφης

Τα δάχτυλα κυλούν σε μονοπάτια πάθους,
ψηλαφούν μαβιές σταλαγματιές έρωτα

που άφησε η πνοή

«αγαπημένη αισθησις»

στο βάθος του ορίζοντα βυθίζεται ο ήλιος των αναμνήσεων,
πορφυρός
στην θέση του η αργυρή σελήνη
συνεχίζει
αέναο ταξίδι έρωτα.
Ταξίδεμα η θύμηση στα απομεσήμερα τα καλοκαιρινά,
στου φθινοπώρου τις βροχερές βραδιές,
που γύριζες να κοιτάξεις την αγάπη
κι εκείνη χαμογελούσε με βλέμμα τετράχρονου παιδιού.

Αγάπη
μέσα στην νύχτα καρτερώ
μιλώ με τις σκιές στους τοίχους
παίρνει την φωνή ο αγέρας,
ακούγεται στο πέλαγος
το αναφιλητό της θάλασσας.

Έρωτα
μες στην νύχτα δακρύζω
Στην ιριδίζουσα θύμηση .
μάτια σφαλιστά
ευχή μια και μόνη
σ το πάντα
στο παντού της ανάσας
ΕΣΥ.

Ατραπός στο όνειρο του απείρου

Είναι φορές που χάνομαι στην άκρη των στοχασμών
σε συναντώ κείνη την ώρα που τα πουλιά πηγαίνουν να κοιμηθούν,
όλα τα μικρά σπουργίτια μαζεύονται στο μεγάλο πλατάνι της πλατείας και ψιθυρίζουν μεταξύ τους.

Είναι φορές που βυθίζομαι στην απύθμενη ηδονή της θύμησης.
Γλυκιά χαρακιά στο γαλάζιο του χτες κάνω κι αναζητώ εκείνο το χαμογέλιο.
Τα μάτια τα κλειστά
Τα χείλη τα καμένα απ του έρωτα την λάβα.

Είναι φορές που ακολουθώ το μονοπάτι το χιλιοταξιδεμένο και φτάνω ίσα στην ρίζα του ουράνιου τόξου που ο ίδιος έπλασες με τα ακροδάχτυλα
εκεί αποθέτω έναν άλικο βόλο την καρδιά μου .
Τάμα και φυλαχτό
Στον ναό της αγάπης.

Βλέμμα

Ταξίδεμα ονειρικό
στο αχανές.
Σκίρτημα έρωτα
Κρυφό
Στο διηνεκές.
Χανόσουν στων ματιών μου τους καθρέφτες
Κλεφτά
Για μια στιγμή.
Ποθούσα
Να διανύσω ολάκερη την απόσταση
Μεταξύ ουρανού και γης.
Μα έμενα εκεί
Ένα μικρό φιλντισένιο κοχύλι
Στην παράλια των στοχασμών σου.

ΑΓΑΠΗ

Εν αρχή ην η αγάπη.
Αγάπη είναι υπομονή.

Κρατάω στην χούφτα λευκό αγιοκέρι,
Να φανούν αφανέρωτα,
Μυστικά της καρδιάς σου.
Στο μάταιο του σήμερα,
Στο αέναο του πάντα.

Εν αρχή ην η αγάπη.
Αγάπη είναι συγχώρεση.

Κλείνω τα μάτια, αφήνω
την λησμοσύνη
Ποτάμι, κυλάει
Στα λάθη,
Στα πάθη,
Στο πουθενά.

Εν αρχή ην η αγάπη.
Αγάπη είναι ελπίδα.

Κοιτάζω το αύριο
Με μάτια καθάρια.
Ποθώ την ανάσταση
Στα δικά σου τα χνάρια.
Γυρεύω την λύτρωση
Στα δικά σου τα χέρια.
Πετάνε μεσούρανα
Λευκά περιστέρια..

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα

Μικρούλα γύριζες στους δρόμους ,

Κουτάκια σπίρτα στο χεράκι,

Μικρό κρινένιο το χεράκι..

Μαύρη ψυχούλα απεγνωσμένη.

Μικρούλα γύριζες στους δρόμους...

Με ένα τριμμένο παλτουδάκι

Και δυο παπούτσια τρυπημένα

Απ την σκληράδα του πατέρα.

Μικρούλα γύριζες στους δρόμους

γύρευες μια στάλα αγάπη,

την μάνα που έφυγε ένα βράδυ

σαν όνειρο μες στο σκοτάδι.

Μικρούλα γύριζες στους δρόμους

Να βρεις μια ζεστασία, ένα χάδι

Ανάμεσα στα κρύα χέρια

Και στα γεμάτα πορτοφόλια

Μικρούλα γύριζες στους δρόμους

με την ψυχή λευκό ανθάκι

Στην παγωνιά όλου του κόσμου

στης χειμωνιάς το κρύο πέπλο.....

Κι ήταν Χριστούγεννα…

Χαμόγελο

Γλυκό χαμογελάκι μου στην άκρη του ονείρου.
Μικρό περιστεράκι μου στην μοναξιά του απείρου.

Φτερούγισε εδώ σιμά στον χτύπο της καρδιάς μου
Να την ακούσεις πως μιλά και τι σου μολογάει.

Άνοιξε διάπλατα φτερά και πέτα στον γαλάζιο
τον ουρανό της σκέψης μου,
Που ναι όλος δικός σου.

Ύστερα θα ρθει η άνοιξη,
Θα ρθει το καλοκαίρι.

Θα ανθίσουν ρόδα στα κλαδιά
Καρποί στα περιβόλια

Θα ανθίσει το χαμόγελο στην άκρη της αβύσσου.

Ρίχνω την καρδιά μου

Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι
Να γενεί νερό
Να ξεδιψάσεις…….
Μ. Χατζηδάκης Ι. Καμπανέλλης.



Μικρό χελδόνι μου
Για Σε
την ρίχνω την καρδιά μου,
Στης λησμοσύνης το νερό
Στης αρνησιάς την βρύση.
Να βρεις μικρά καρδόφυλλα
Και να ξαναγυρίσεις.

Αχ, Άγιε Έρωτα γλυκέ,
Κύλησε την καρδιά μου,
Σε βρύση γάργαρο νερό
Και σε πηγή βουνίσια.

Σταλάζει αίμα γαλανό
Και το νερό καθάριο.
Να σου γλυκάνει η μοναξιά
Να σου γλυκάνει ο πόνος.