Ακόμη κι αν δεν βρεις οτι ζητάς
στην κόχη αυτή του απείρου
μην απορείς
"ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.’’

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009

Ίκαρος


Το χέρι έβαλε αντήλιο
κραυγή αετού υψώνει
απ του κελιού το έμπα.

Ο δρόμος καινός,
Απάτητος,
για μένα!


Αρκεί του Δαίδαλου
η πειθώ
τόση ορμή
να παύσει;

Τα χέρια ανοίγει
χάνεται στου απείρου
το γαλάζιο

Δρόμος καινός
Δρόμος απάτητος
για μένα!

Ήλιος γητευτής
Ήλιος οδηγός

Αρκεί του Δαίδαλου
η πειθώ
τόση ορμή
να παύσει;

πιο ψηλά!
πιο ψηλά!

Μονάχα εγώ κι ο Ήλιος!

Ελευθερία!

Μονάχα εγώ κι ο Ήλιος

Θάνατος!

4 σχόλια:

jacki είπε...

Κι ένιωσα πως και γω άνοιξα φτερά και πέταξα.. Σαν άλλος Ίκαρος.. σαν άλλος Δαίδαλος.

Μαρία Νικολάου είπε...

Πως το άφησες τοσο καιρό Αναστασία μου..;
Αντε περιμένω να σε διαβασω ξεφυλλίζοντας βιβλίο

Anastasia είπε...

μερικά πράγματα κυοφορούνται Μαρία μέσα μας. και μια δεδομένη στιγμή γεννιούνται

Μαρία είπε...

πολύ όμορφα Αναστασία μου...Ειδικά κάποια μου άρεσαν πολύ,αν και όλα έχουν μια δύναμη λόγου επιβλητική...