Ακόμη κι αν δεν βρεις οτι ζητάς
στην κόχη αυτή του απείρου
μην απορείς
"ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.’’

Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

Αλάτι


Απεταξάμην το πικρό της μοναξιάς σου
φορτίον.

Απεταξάμην το φρικτό της συντροφιάς σου
προσωπείον.

Απεταξάμην το πλαστό του έρωτος σου
εκμαγείον.

Κραυγή και δάκρυ
πίκρα κι αλάτι
κυλά στις πληγές
που άφησες
πίσω.

η χαραυγή κάπου
να! φτάνει.

3 σχόλια:

Αναστασία είπε...

Μια παρουσία μπορεί να φέρει την μοναξιά περισσότερο κι από μια απουσία.
Και είναι σίγουρα διπλά δύσκολο και ασήκωτο φορτίο στους ώμους.
Υπέροχοι στίχοι Αναστασία μου!

Καλό σαββατοκύριακο

Μαρια Νικολαου είπε...

Μάλιστα...
Τα δύο τελευταία σου δείχνουν άλλα συναισθήματα...

Καλά νασαι Αναστασία μου

jacki είπε...

Συνεταξάμην την αγάπη..
Συνεταξάμην την καλοσύνη..
Συνεταξάμην τη ζωή..

Υπέροχη η μουσική που έντυσε το ποίημα σου.