Άφησα

Μια στάλα κόκκινο
άφησα
στην χούφτα σου
ατόφιο κόκκινο
γλυκιά σιωπή.

Χνούδι γαλάζιο
άφησα,
φέγγος ημέρας,
να στραφταλίζει
παίζοντας ,
μικρό παιδί.

Ρανίδα έρωτα
άφησα,
άστρο μαβί.
Σαν περπατάς
μονάχος σου
να σου φωτίζει
τη στράτα
που χάραξε
η Ζωή.

Επέστρεφε

“επέστρεφε συχνά και παίρνε με
αγαπημένη αίσθησις»

Διαρρηγνύω τον υμένα της ουτοπίας
ξεχωρίζω μέσα απ την αχλή
του ονείρου,
ρανίδα ηδονής,
ένωση σαρκική
απραγμάτωτη.

Η ανάσα καυτή
κοφτή
σχεδόν ασθματική
πάνω στο άυλο κορμί
κυλά
λεπτή γραφίδα
λόγου.

Καμιά φορά η λήθη
σκεπάζει μ άσπρο
κατάλευκο σχεδόν διάφανο
σάβανο,
αναστεναγμούς
ψευδαισθήσεις
οργασμούς νοητούς
την άβυσσο που βύθιζα την αύρα μου.

παρακαλώ σε….
μια λέξη μοναχά
δονεί ηδονικά
τον άνεμο
και φτερουγάει ανάμεσα μας.

παρακαλώ σε…

“επέστρεφε συχνά και παίρνε με
αγαπημένη αίσθησις»

Ύπνος

κοιμήθηκα
έναν ύπνο βαθύ
που έμοιαζε θάνατο.
Σ αντίκρισα
γυμνό
στιλπνό
μπροστά μου
ντυμένο την δροσιά της αυγής,
ντυμένο το άρωμα της νύχτας

τα μάτια βυθίζονταν στο σκοτάδι
δεν διέκρινα τίποτε

τα χέρια μόνο κυλούσαν
πάνω κάτω στις νεροσυρμές
του κορμιού

ολοένα απομακρυνόσουν
ονειρο αλλοτινό
φαντασιά παλιωμένη
σαν να είχε κυλήσει ολάκερος
ο χρόνος του κόσμου.

ξάφνου ανοίγω τα μάτια
αντικρίζω φως
μόνο φως.

Το δείλι

Κοιτούσες με θαλασσινή ματιά
τα ρόδα σου το δείλι,
ένα ένα τα μικρά
μπουμπούκια
γέρναν στο χάδι
απ τα ακροδάχτυλα.

Ήταν θαρρείς ένας κόσμος σιωπηλός
που σε συντρόφευε
κάθε που η ζωή σε βύθιζε σε άβυσσο.

Η καρδιά σου άνοιγε παραθύρι ολάνθιστο
μ ευωδιές και χρώματα
χτυπούσε μ ευγνωμοσύνη
απ τα πέταλα των ρόδων
που άγγιζες.

Τα μάτια σου θαρρείς
έπαιρναν το χρώμα
του δειλινού
η ανάσα σου την ευωδιά της νύχτας,
έτσι που κοιτούσες τα μαβιά πέταλα
νύχτα με πανσέληνο.

Δραπέτης ονείρου

Άναρχος έρως
ζώσας ζωής
δραπέτης ονείρου
του νου γητευτής

Άκρατος πόθος
του φόβου θανή
ασίγαστο μένος
και ξάφνου…σιγή

Αέναο πάθος
το «πρέπει» νεκρό
το χτες στην ζωή μου
τοπίο κενό.

Το «τώρα» το «πάντα»
αλήθεια γυμνή
έκρηξη φλόγας
η σάρκα ριγεί.

Μην ρωτάς
μόνο ζήσε!
τα μάτια κλειστά
πορεύσου τον δρόμο
που χτυπά η καρδιά.

"Χρωστήρ ελπίδος"

«χρωστήρ ελπίδος»
ξεχασμένη επιγραφή
σε πίνακα του μεσοπολέμου.
χρώματα μουντά
η ζωή να κυλά
πίσω απ τις γρίλιες,
σ αμήχανη σιωπή.

«χρωστήρ ελπίδος»
έργο αλλοτινό
μια χαρακιά στην μέση
πορφυρή σχεδόν μαύρη
σπρώχνει το βλέμμα να βουλιάξει
σε κόσμους μακρινούς
κάτι σαν στίχο του Καρυωτάκη:

Μεσ' από το βάθος των καλών καιρών

οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

«χρωστήρ ελπίδος»
η χαρακιά στην μέση
οδηγεί την ψυχή στον έρωτα
με αερικά και νύμφες.


«χρωστήρ ελπίδος»
στο τώρα
στο παντού
στο πάντα
για μια στιγμή μονάχα.

Κι ύστερα όλα γίνονται
σήμερα
βυθίζονται
στην ανία
στη ρουτίνα.

Μπορώ να ονειρεύομαι....ακόμη

Μεταφέρω απλά κάτι όμορφο από τον φίλο Γιώργο Ποταμίτη.

'Ενα ξάφνιασμα το κυριακάτικο πρωινό .