"Αλεξάνδρεια"

Ερημιά ψυχής

στους υγρούς τοίχους

σκοτεινής κάμαρας.

Πότε ξημερώνει άραγε;

Μάτια σφαλιχτά,

ψάχνω δυο τρεις σκιές

στο χτες

βελούδο κι αλάβαστρο

το χάδι

που τόσο πόθησα.

Αργεί να ξημερώσει άραγε;

Ξάφνου

το όνειρο εχάθει.

Κοιτώ στους τοίχους

σκιές τεθλιμμένων ονείρων,

μοναξιά ξεχασμένων ελπίδων.

Σφίγγει το στήθος

προκάρδιο άλγος

ανάσα θανάτου

…..ακούς τα βήματα;

είναι το μεγάλο ρολόι του τοίχου

που μετρά βασανιστικά

τα βήματα του χρόνου

ειδικά όταν

εσύ είσαι απών.

Αργεί να ξημερώσει άραγε;

Μικρός στεναγμός

γυρίζω πίσω,

μια ματιά μόνο

στο χτες

κι «αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια»

Εχάθει.

Ίκαρος

Το χέρι έβαλε αντήλιο
κραυγή αετού υψώνει
απ του κελιού το έμπα.

Ο δρόμος καινός,
Απάτητος,
για μένα!


Αρκεί του Δαίδαλου
η πειθώ
τόση ορμή
να παύσει;

Τα χέρια ανοίγει
χάνεται στου απείρου
το γαλάζιο

Δρόμος καινός
Δρόμος απάτητος
για μένα!

Ήλιος γητευτής
Ήλιος οδηγός

Αρκεί του Δαίδαλου
η πειθώ
τόση ορμή
να παύσει;

πιο ψηλά!
πιο ψηλά!

Μονάχα εγώ κι ο Ήλιος!

Ελευθερία!

Μονάχα εγώ κι ο Ήλιος

Θάνατος!

Πτήση στο φως

Η ψυχή λούζεται
στων άστρων την αλισάχνη.

Ο νους πορεύεται
σε φεγγερά περάσματα,
νεροσυρμές πλέριες φωτός.

Δίαυλος έρωτος
ολοπόρφυρος
ανοίγεται
στο πριν
στο μετά.

Ο στοχασμός
κυλάει εκεί
που το «είναι»
τολμά και πατάσσει
οιδιπόδεια πλάνη
στο χτες.

Άφησα

Μια στάλα κόκκινο
άφησα
στην χούφτα σου
ατόφιο κόκκινο
γλυκιά σιωπή.

Χνούδι γαλάζιο
άφησα,
φέγγος ημέρας,
να στραφταλίζει
παίζοντας ,
μικρό παιδί.

Ρανίδα έρωτα
άφησα,
άστρο μαβί.
Σαν περπατάς
μονάχος σου
να σου φωτίζει
τη στράτα
που χάραξε
η Ζωή.

Επέστρεφε

“επέστρεφε συχνά και παίρνε με
αγαπημένη αίσθησις»

Διαρρηγνύω τον υμένα της ουτοπίας
ξεχωρίζω μέσα απ την αχλή
του ονείρου,
ρανίδα ηδονής,
ένωση σαρκική
απραγμάτωτη.

Η ανάσα καυτή
κοφτή
σχεδόν ασθματική
πάνω στο άυλο κορμί
κυλά
λεπτή γραφίδα
λόγου.

Καμιά φορά η λήθη
σκεπάζει μ άσπρο
κατάλευκο σχεδόν διάφανο
σάβανο,
αναστεναγμούς
ψευδαισθήσεις
οργασμούς νοητούς
την άβυσσο που βύθιζα την αύρα μου.

παρακαλώ σε….
μια λέξη μοναχά
δονεί ηδονικά
τον άνεμο
και φτερουγάει ανάμεσα μας.

παρακαλώ σε…

“επέστρεφε συχνά και παίρνε με
αγαπημένη αίσθησις»

Ύπνος

κοιμήθηκα
έναν ύπνο βαθύ
που έμοιαζε θάνατο.
Σ αντίκρισα
γυμνό
στιλπνό
μπροστά μου
ντυμένο την δροσιά της αυγής,
ντυμένο το άρωμα της νύχτας

τα μάτια βυθίζονταν στο σκοτάδι
δεν διέκρινα τίποτε

τα χέρια μόνο κυλούσαν
πάνω κάτω στις νεροσυρμές
του κορμιού

ολοένα απομακρυνόσουν
ονειρο αλλοτινό
φαντασιά παλιωμένη
σαν να είχε κυλήσει ολάκερος
ο χρόνος του κόσμου.

ξάφνου ανοίγω τα μάτια
αντικρίζω φως
μόνο φως.

Το δείλι

Κοιτούσες με θαλασσινή ματιά
τα ρόδα σου το δείλι,
ένα ένα τα μικρά
μπουμπούκια
γέρναν στο χάδι
απ τα ακροδάχτυλα.

Ήταν θαρρείς ένας κόσμος σιωπηλός
που σε συντρόφευε
κάθε που η ζωή σε βύθιζε σε άβυσσο.

Η καρδιά σου άνοιγε παραθύρι ολάνθιστο
μ ευωδιές και χρώματα
χτυπούσε μ ευγνωμοσύνη
απ τα πέταλα των ρόδων
που άγγιζες.

Τα μάτια σου θαρρείς
έπαιρναν το χρώμα
του δειλινού
η ανάσα σου την ευωδιά της νύχτας,
έτσι που κοιτούσες τα μαβιά πέταλα
νύχτα με πανσέληνο.